Regułą i życiem tego zakonu jest zachowanie świętej Ewangelii Pana naszego,
Jezusa Chrystusa, przez życie w posłuszeństwie, ubóstwie, czystości i apostolstwie.
Reguła z roku 1884

Duchowość salwatorianów znajduje swe źródło w głębokiej komunii ze Zbawicielem. Stałą inspirację odnajduje w ewangelicznym przesłaniu Chrystusa, który pragnie zbawienia wszystkich ludzi. Salwatorianie starają się osobiście doświadczyć prawdy i następnie głosić, że dobroć Boga i miłość do ludzkości ukazała się w Jezusie Chrystusie.

W Nim, jedynym prawdziwym Zbawicielu świata, wszyscy ludzie są powołani do zjednoczenia z Bogiem i między sobą, aby tworzyć Lud Boży. Dlatego wyznaczają sobie cel apostolski: głosić wszystkim ludziom, że Jezus jest Boskim Zbawicielem (Konstytucje Zgromadzenia, 101). Chcą to czynić przede wszystkim przez osobiste upodobnienie się do Zbawiciela, zgodnie z poleceniem O. Jordana: "Boski Zbawiciel w swoim wielkim miłosierdziu powołał nas do tego, abyśmy w sposób możliwie najbardziej wierny stali się Jego obrazem".

Misja naśladowania Zbawiciela łączy się ściśle z misją apostolską, która ma charakter na wskroś uniwersalny. Reguła zakonna wyraża ją następująco: "Wszystkimi sposobami i środkami, do wyboru których natchnie miłość Chrystusa, głosimy Jezusa Chrystusa wszystkim ludziom, zwłaszcza przez dawanie świadectwa naszym życiem, naszą dobrocią i naszą gorliwością apostolską. W wypełnianiu tego posługiwania szanujemy zawsze godność ludzką i jesteśmy gotowi służyć bez różnicy wszystkim ludziom" (Konstytucje, 202).

Apostolski duch Zgromadzenia dobrze oddaje charyzmatyczne przesłanie O. Jordana kierowane do salwatorianów. Znajdujemy je w pierwotnej Regule z 1884 roku. Jako "carta magna salvatoriana" stanowi przedmowę do obecnych Konstytucji zakonnych. Czytamy w nim m.in.:
"Najmilsi, nauczajcie wszystkie narody, a zwłaszcza dzieci, aby poznali prawdziwego Boga i Tego, którego posłał, Jezusa Chrystusa. Zaklinam was wobec Boga i Jezusa Chrystusa, który będzie sądził żywych i umarłych, na przyjście Jego i na Jego Królestwo: głoście Słowo Boże wytrwale, w porę i nie w porę... Błagam was, nie szczędźcie wysiłku w głoszeniu całej nauki Bożej...".

Zgromadzenie jest poświęcone Boskiemu Zbawicielowi, a jego Patronami są: Najświętsza Maryja Panna Matka Zbawiciela, Apostołowie, święty Michał i święty Józef. Świętem tytularnym jest uroczystość Narodzenia Pana i Zbawiciela (25 grudnia).

Głównym świętem maryjnym jest uroczystość Matki Zbawiciela (11 października). W święto Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia) Zgromadzenie obchodzi dzień swego założenia i w tym dniu salwatorianie odnawiają swoje śluby zakonne. Zgromadzenie czci również Maryję jako Królową Apostołów oraz wspomina bł. Marię od Apostołów, współzałożycielkę sióstr salwatorianek (5 września).

Najmilsi, nauczajcie wszystkie narody, a zwłaszcza dzieci, aby poznali prawdziwego Boga i Tego, którego posłał, Jezusa Chrystusa. Zaklinam was wobec Boga i Jezusa Chrystusa, który będzie sądził żywych i umarłych, na przyjście Jego i na Jego Królestwo: głoście Słowo Boże wytrwale, w porę i nie w porę, pouczajcie z wielką cierpliwością i mądrością.
Idźcie i głoście wytrwale ludowi wszystkie słowa życia wiecznego. Słowem i pismem głoście wszystkim nieustannie naukę niebieską. To jest wolą Bożą, najmilsi, aby wszyscy poznali prawdy wieczne. Błagam was, nie szczędźcie wysiłku w głoszeniu całej nauki Bożej, abyście mogli powiedzieć za świętym Pawłem: Jestem wolny od krwi wszystkich.
Nie ustawajcie we dnie i w nocy nawet ze łzami napominać każdego. Nie zaniedbujcie niczego, co pożyteczne, aby publicznie i prywatnie nauczać wszystkich i głosić prawdy Boże.
Reguła z roku 1884

« wstecz